Ankit Mishra
2025 yılında, Hindistan’ın Rajasthan eyaletindeki Alwar kentinde bulunan bir basamaklı kuyu olan Moosi Rani Sagar’daki su, 30 yılı aşkın bir sürenin ardından ilk kez kaldırımın üzerine taştı.
Suya basamaklarla erişilen büyük bir depolama tankı olan bu kuyu, 1800’lerin başında inşa edilmiş tarihi bir su toplama sisteminin parçası.
Yaklaşık 1,3 dönümlük bir alanı kaplayan bu basamaklı kuyudaki su seviyeleri 2021 yılına kadar düzensizdi ve su ciddi şekilde kirlenmişti. Ancak bugün, içinde dokuz metre derinliğe kadar su bulunuyor.
Alwar’da yaşayan 60 yaşındaki Vijay Sarswat, yılın en kurak aylarında bile su seviyesinin nadiren altı metre altına düştüğünü söylüyor.
Restore edilen basamaklı kuyu, giderek ısınan ve daha öngörülemez hale gelen bir iklimde su yönetimi için en faydalı araçlardan bazılarının binlerce yıllık olduğu ve yarıya kadar balçık altında kaldığının kanıtı.
Hindistan genelinde yüzlerce bölgede de aynı sonuca varılıyor. Bir zamanlar tarihi kalıntılar olarak görülen, bin yıldan uzun süre boyunca işlev görmüş ve uzun süre önce terk edilmiş su idare yöntemleri artık yeniden aktif kullanıma kazandırılmaya hazır, iklime dayanıklı sistemler olarak kabul ediliyor.
Antik yapılar
Son yıllarda Hindistan, ülkeyi bekleyen su krizine çözüm bulmaya yardımcı olmanın bir yolu olarak kadim su yapılarını yeniden canlandırmaya daha fazla yöneliyor.
Moosi Rani Sagar örneğinde ise sistemi restore etmeyi amaçlayan bir sivil toplum kuruluşları konsorsiyumu oldu. Girişim 2021 yılında başladı. Amaçları, ciddi su kıtlığıyla mücadele etmek ve 200 yıllık bu kültürel miras yapısını kurtarmaktı.
Bu, yeni yatırımların geleneksel altyapıyı ortadan kaldırmak yerine onunla etkileşime geçtiğinde neler başarabileceğinin yalnızca bir örneği.
Hindistan’ın yeniden canlandırılan sistemlerinin birçok adı var: baori, johad, kund, tanka, nadi. Bunların tamamı, yüzyıllar boyunca kırsal Hindistan’ın büyük bölümüne su sağlayan geleneksel yapılar olup, çoğu son 200 yıl içinde kullanım dışı kaldı.
Her biri farklı şekilde işlese de ortak amaçları aynı: suyun akışını yavaşlatarak toprağa sızmasına imkan tanımak.
Moosi Rani Sagar basamaklı kuyusunun restorasyonu, yapıyı bir lağım çukurundan tatlı su kanalına dönüştürdü.
Baoriler ya da antik basamaklı kuyular; oyulmuş taştan yapılmış büyük ölçekli katmanlardan oluşan, su tablasına kadar inen basamaklar sayesinde yeraltı sularına erişim sağlayan yapıların en dikkat çekici olanları.
7. yüzyıldan 19. yüzyılın ortalarına kadar inşa edilmiş, artık kullanılmayan binlerce yeraltı basamaklı kuyu Hindistan’ın dört bir yanına yayılmış durumda. New Delhi’den Jodhpur’a kadar uzanan bölgede bunların onlarcası son yıllarda restore edildi.
Hindistan, dünya nüfusunun yüzde 18’ine ev sahipliği yapmasına rağmen tatlı su kaynaklarının yalnızca yüzde dördüne sahip ve bu kaynakların önemli bir bölümü kirlenmiş durumda.
Ülke, yağışların yavaş yavaş sızarak beslediği akiferlerde depolanan yeraltı suyunu dünyadaki diğer tüm ülkelerden daha fazla çekmekte.
Yeraltı suları, kırsal kesimlerde içme suyu ve sulamanın büyük kısmını sağlayarak yaklaşık 1,4 milyar insanın ihtiyacını karşılıyor. Ancak bazı bölgelerde her yıl çekilen su miktarı, yağışlarla yeniden dolan miktardan çok daha fazla.
İklim değişikliği sorunu daha da ağırlaştırıyor. Daha sıcak hava toprağın daha hızlı kurumasına ve yağışların daha şiddetli hale gelmesine neden oluyor. Bu da yağan suyun daha büyük bir kısmının, toprağa sızamadan yüzey akışıyla kaybolduğu anlamına geliyor.
Kanallar ve barajlar gibi modern açık rezervuarlar da yeraltı sularının yeniden beslenmesine belirli ölçüde yardımcı olabilir. Ancak bu konuda çok daha az etkililer ve Güneş nedeniyle beklenmedik derecede yüksek oranlarda suyu kaybedebilirler.
Basamaklı kuyular gibi açık geleneksel yapılar da buharlaşmadan tamamen korunamaz. Ancak suyu Güneş’in erişemeyeceği şekilde akiferlere taşıyarak onun hem serin kalmasını hem de yakındaki herhangi bir kuyu ya da el pompasıyla erişilebilir olmasını sağlıyorlar.
‘Karanlık bölgeyi’ yeniden canlandırmak
Basamaklı kuyular, Hindistan’ın antik yapıları arasında görsel açıdan en dikkat çekici olanlar olsa da, çok daha basit başka tasarımlar da son derece faydalılar.
Örneğin, johadların yeniden kullanıma sokulması da Alwar’daki su kıtlığı krizinde güçlü sonuçlar verdi. Johadlar, muson yağmurlarının oluşturduğu yüzey akışını, suyun toprağa sızmasına yetecek kadar süre tutan basit, hilal şeklindeki toprak bentleridir.
Britanya İmparatorluğu’nun sömürge yönetimi sırasında, bir zamanlar bölgenin peyzajına hükmeden johad ağı çöktü; çünkü madencilik ve ağaç kesimi, üzerindeki ormanları ortadan kaldırarak su havzasına zarar verdi.
Sondaj kuyularına artan bağımlılık, suyun yeniden beslenmesini sağlamadan çekilmesine yol açtı ve 1980’lerin ortalarına gelindiğinde nehirler kurumuştu.
Pek çok erkek şehirlerde çalışmak üzere bölgeden ayrılırken geride kadınlar ve yaşlılar kaldı. Hükümet ise bölgenin bazı kısımlarını, su çekiminin akiferin yeniden yerine koyabileceği miktarı aşması nedeniyle “karanlık bölge” ilan etti.
Hindistan’ın Jaipur kentindeki Panna Meena Ka Kund, tarihsel olarak başlıca su kaynaklarından biriydi. 1990’ların sonlarında yeniden hayat geçirilmesinin ardından, yerel halk tarafından yalnızca yıkanmak amacıyla kullanıldı.
1985 yılında Ayurveda tıbbı uygulayıcısı Rajendra Singh, bir sağlık kliniği kurmayı planlayarak Alwar’a geldi. Ancak Gopalpura köyündeki yerel halk ona suyun daha acil bir sorun olduğunu söylediğinde, bunun yerine johadlar inşa etmeye koyuldu.
Başlattığı pilot proje neredeyse hemen sonuç verdi: 1986 muson yağmurları geldiğinde restore edilen johad suyla doldu ve aynı mevsim içinde, yıllardır kurumuş olan Gopalpura’daki kuyular yeniden su dolmaya başladı.
Komşu köyler neler olduğunu gördü ve Singh tarafından kurulan kâr amacı gütmeyen Tarun Bharat Sangh kuruluşundan aynı şeyi yapmalarına yardımcı olmasını istedi.
Çalışmalar yayıldı. 1994 ile 2007 yılları arasında Alwar genelinde 10 binden fazla su dolum yapısı inşa edildi; bu sayede daha önce yalnızca belirli mevsimlerde akan beş nehir yeniden yıl boyunca akmaya başladı ve yaklaşık 250 köy bundan fayda sağladı.
Singh’in Alwar’a geldiği dönemde muson mevsimi dışında kuru olan Arvari Nehri ise onlarca yılın ardından ilk kez 1996 yazı boyunca akmaya devam etti.
Yeniden canlandırılan uygulama, Rajasthan genelinde 700’den fazla köye yayıldı. Topluluklar, daha önce terk edilmiş toprak yapıların yanı sıra gram sabhalarını, yani köy düzeyindeki genel meclislerini de yeniden kurdu.
Benzer yeniden yapılandırmalar Hindistan’ın başka bölgelerinde de görülüyor. Örneğin Hindistan’ın batısındaki Marathwada bölgesi, çok az yeraltı suyu tutan sert Dekkan bazalt kayaları üzerinde bulunuyor ve yağan yağmurun neredeyse hemen emilmesi gerekiyor, aksi halde yüzey akışıyla kaybediliyor.
Ancak 2010’lu yılların sonlarında yürütülen bir proje sonucunda 6.000’den fazla köy kendi toprak ve su koruma yapılarını inşa etti veya restore etti.
Girişimi yürüten kâr amacı gütmeyen Paani Vakfı’na göre bu çalışmalar, 550 milyar litreden fazla depolama kapasitesi oluşturdu.
Yereldeki modern alternatifleriyle arasındaki fark açıkça görülüyordu. Bir sondaj kuyusu su çekebilir, ancak suyu geri koyamaz; bir kanal ise uzak bir nehirden su getirir, ancak tarlaların altındaki toprağı etkilemez.
Buna karşılık, bunların maliyetinin çok daha küçük bir kısmıyla ve elle inşa edilen johadlar, tüm su havzası boyunca akiferi yeniden besliyor ve bunu yıllar boyunca yapmaya devam ediyor.
Kayıp hazine
Bu yapıların çoğu yüzyıllar boyunca kullanılmadan ayakta kaldı. Araştırmacılar, yapılar varlığını sürdürürken, Hindistan’daki Britanya İmparatorluğu sömürge yönetiminin onları ayakta tutan merkezi olmayan yönetim sistemini ve su haklarını ortadan kaldırdığını savunuyor.
Bu yapıların içinde biriken çamur ve tortuyu temizlemekten sorumlu kimse kalmamıştı.
Bağımsızlığını kazanmasının ardından Hindistan, suyu çıkarmak ve dağıtmak için büyük barajlar, kanal ağları ve elektrikli derin kuyular şeklinde modern altyapıya büyük yatırımlar yaptı.
Hindistan Başbakanı Jawaharlal Nehru, 1954 yılında Bhakra-Nangal kanal sisteminin açılışında bu tür projeleri “yeni Hindistan’ın mabetleri” olarak nitelendirmişti. Ancak bu hedeflerin çok azı, giderek tükenen yeraltı suyunun yeniden yerine konulmasına yönelikti.
Ancak son yıllarda politikalar farklı bir yöne evrildi. Johad, tanka, baori ve kund inşa etmek, Hindistan hükümetinin 2019 yılında kırsal kesimdeki her hanenin kendi temiz su musluğuna sahip olmasını sağlamaya yönelik girişiminin bir parçası.
Bir başka hükümet programı kapsamında ise 69 bin köy göleti inşa edildi.
Ülke genelinde tanklar, göletler ve koruma yapıları aracılığıyla yeraltı suyu beslenmesi 2017 yılında 14 milyar metreküpten 2024 yılında 25 milyar metreküpe yükseldi.
Rajasthan’ın Chohtan kentindeki bir tanka; muson yağmurlarından kaynaklanan yüzey akışını toplamak için kullanılan silindirik bir yeraltı yağmur suyu dolum sistemi.
2020 yılında Hindistan hükümeti, yağmur suyunun ve su birikintilerinin akıp gitmesine izin vermek yerine tükenen akiferleri yeniden beslemek amacıyla toprağa geri yönlendirmeyi hedefleyen yapay besleme planını ortaya koydu.
Planın vizyonu, muson yağışlarından gelen 185 milyar metreküp suyu tutabilecek kapasitede 14 milyon yağmur suyu dolumu ve yeraltı suyu besleme yapısının inşasını içeriyor. Planın tanımladığı yapıların birçoğu aslında yüzyıllar önce elle kazılmış ve zaten mevcut.
67 yaşındaki Varsha’nın yaşadığı köyde bir johad kazılmadan önce, köyün kuyusu kurak aylarda düzensiz şekilde su veriyordu. Şimdi ise yıl boyunca su tuttuğunu söylüyor.
Varsha daha önce köy meclisi toplantılarında hiç konuşmazken artık bu yapıların güçlü bir savunucusu hâline gelmiş durumda. Ona göre şimdi gereken şey, düzenli çamur ve tortu temizliği ile ek yapıların inşa edilmesi; böylece hiç kimse tek bir su kaynağına bağımlı kalmayacak.
Hindistan hükümetine bağlı, Jodhpur’daki çöl araştırma kurumu Merkezi Kurak Bölge Araştırma Enstitüsü’nün (Cazri) bilim insanlarından Pratap Moharana, “Aslında tanka ve nadilerin ne kadar önemli olduğuna dair bilgi, topluluklar içinde hiçbir zaman gerçekten kaybolmadı” diyor.
Bunun nedeni, insanların bu yapıları inşa etmeyi çoğu zaman sürdürmüş olmalarıydı. Kaybolan şey ise bunun ciddiye alınmasını sağlayacak siyasi iradeydi.
Moosi Rani Sagar basamaklı kuyu restorasyonunun bir parçası olan Hindistan Çevreciler Vakfı’nın kurucusu Arun Krishnamurthy, bu eksikliği içeriden gözlemlediğini söylüyor.
“Güçlü bir yurttaşlık disiplini olmadığı sürece hiçbir miktarda para, teknoloji veya çaba, basamaklı kuyuları kurtaramaz” diyor.
( BBC )
The post Hindistan’daki su sorununun çözümünde antik su sistemlerinden nasıl yararlanılıyor? first appeared on .
